Bi’ adam vardı adını bilmediğim, yara bantlarıyla ruhunu telafi ettiği bilinirdi bilinmezlik içerisinde görünen tek rengi kırmızıydı sızan kesiklerden. Hiç ah işitmedim kendisinden, bu durumu garipserdim acısını bildiğimden; “Boşver öyle olsun” derdi. Yüzündeki tebessümü günden güne erirdi. Şakayla karışık bir hikayesi vardı, perdelerin ardı olduğundan siyahtı. Bir melek anlatırdı kanatsız ve sıradan, yüzü boğaza nazır…”Ruhunu boşver” demişti anlatırken fakat, o boktan semti geçerken durup bana; “Ruhu bu sokaklar kadar beyaz” diye söylemişti, sanırım anlamıştım bu sefer dilini. Garip lisandır dert bilmekle anlaşılmaz, paylaşanların jargonu yürek tırmalar. Yaş kemale erdiğinde dahi unutulmayan öyküler dinlemiştim şimdi hatırlanmayan. Romanları okurken inanmasak da, aynı karakterlerin canlıları yan masamda. Cebinde tütünü var, dudakta yanmasa da, içinde yananlar genzimi yakmasa da…”Dök benzini” dedi “Anıları yakmasan” dedim? yaşlı gözleriyle haykırdı o anda; “Onlar kalsın diyorsunda, biliyor musun sen hergün nasıldır yanmak!?”Kendi de hatıraydı, o’ndan kendine ve o’ndan kalan herşeyle kavgalıydı kendi de. Her defa aynaya bakıp kızardı kendi kendine ve odadan çıkmayıp döndü kendine…

-sybra azazil

Burda Reloaded’a sonsuz teşekkürler.